Elektronik
kameralar çekimi yapılacak konunun değişik ışık şartlarında doğru renkleri
kaydedebilmesi için üretilmektedir. 2000'li yıllara kadar gelişmiş modellerde 4
filtre konumu bulunmaktaydı.
1 numaralı filtre konumu, bütün elektronik kameraların üretildiği 3200 Kelvin
derece renk ısısında normal çekim yapabilmesi için filtresiz konumdur.
Objektiften içeriye en fazla ışığın girebilmesi için doğal yoğunluk filtresi de
bu konumda bulunmuyor.
2 numaralı filtre konumunda kameranın güneş ışığında çalışacağı düşünülerek,
güneş ışığının 5600 Kelvin derecelik renk ısısını, kameranın üretildiği 3200
Kelvin dereceye dönüştürmek amacıyla turuncu renk düzeltme filtresi ve ışık
şiddetini bir miktar azaltmak amacıyla çeyrek doğal yoğunluk filtresi kombine
filtre olarak konulmuştur.
3 numaralı filtre konumunda kameranın güneş ışığında çalışacağı düşünülerek,
güneş ışığının 5600 Kelvin derecelik renk ısısını, kameranın üretildiği 3200
Kelvin dereceye dönüştürmek amacıyla turuncu renk düzeltme filtresi
bulunmaktadır.
4 numaralı filtre konumunda 2 numaralı filtre gibi güneş ışığının 5600 Kelvin
derecelik renk ısısını, kameranın üretildiği 3200 Kelvin dereceye dönüştürmek
amacıyla turuncu renk düzeltme filtresi ve kameranın deniz kenarı, karlı
ortamlar gibi şiddetli güneş ışığında çalışacağı düşünülerek, ışık şiddetini
daha da düşürmek amacıyla 1/16 doğal yoğunluk filtresi bulunmaktadır.
Beyaz ayarı yapmadan önce, kamera üzerinde bulunan ve objektifin arkasındaki
lense eklenen bu filtreleri uygun ışık rengi ve şiddetine getirmek
gerekmektedir.
2000 yılından sonra üretilen yeni nesil elektronik kameralarda renk düzeltme ve
doğal yoğunluk filtrelerinin bağımsız olarak kullanılmasına imkan tanıyan bir
mekanizma geliştirilerek uygulanmaya başlamıştır. Bu sayede kameraman hem
ortamdaki ışık şiddetini, hem de renk sıcaklığını daha kontrollü bir şekilde
ayarlayabilmektedir.
